Salbiy hissiyotlar: tashvish va qo’rquv
![](https://behruzbek.uz/oahyckyj/2020/10/trevozhnij-nevroz-prichini-simptomi-i-osobennosti-lecheniya.jpg)
Ijobiy va salbiy hissiyotlarning optimal nisbati 7: 1 ni tashkil qiladi. Unutmang.
Ijobiy his-tuyg’ularning o’ziga xos xususiyati shundaki, ular bizni hozirgi paytda ushlab turishadi, eng yaxshi vaqt – bu hozirgi vaqt. O’tmish o’tdi, kelajak hali yo’q. Faqat hozirgi paytda ruh va tananing birlashishi mavjud. Salbiy his-tuyg’ular qalbni o’tmishga yoki kelajakka olib boradi. Tana har doim hozirgi zamonda bo’ladi. Salbiy his-tuyg’ular ijobiy ta’sirga qaraganda kengroq spektrga ega va biologik va ijtimoiyga bo’linadi.
Biologik salbiy his-tuyg’ular
Tashvish
Anksiyete – bu vaziyatni noqulay deb umumiy baholashdan kelib chiqadigan tuyg’u. Xavotir shunchalik tez-tez uchraydigan emotsional hodisa bo’lib, ba’zi tadqiqotchilar buni bizning “qo’riqchimiz” deb hisoblashadi va hattoki uni ma’lum darajada norma deb bilishadi. Xavotirdan mahrum bo’lgan odamga beparvo deyiladi. Oldinga qarab aytamanki, mening nuqtai nazarimdan tashvish doimo mavjud bo’lishi kerak bo’lgan hissiyot emas. U hatto quvonchli hodisani ham zaharlashga qodir. Doimiy tashvish hissiyotiga ega odamda baxtga erishish imkoniyati yo’q.
Xavotirga tushgan odamni tanib olish juda oson. U cheklangan va ayni paytda notinch. Natijada, faoliyat deyarli nolga teng. Shu bilan birga, simpatik (metabolik jarayonlarni faollashtiruvchi) ham, parasempatik (ularni inhibe qiluvchi) asab tizimi ham rag’batlantiriladi, ya’ni faollikni rag’batlantiruvchi va gevşemeye yordam beruvchi moddalar bir vaqtning o’zida qonga tashlanadi. Xavotirda bo’lgan odamni haydovchiga ham gazni, ham tormozni bosadigan mashinaga o’xshatish mumkin. Natijada, bunday mashina sinishi mumkin.
Ba’zilar tashvishlarini yashirishga harakat qilishadi. Yuz muzlatib qo’ygandek, beparvolik ifodasini oladi. Ba’zi odamlar o’zini ushlab turishga shunchalik odatlanib qolishganki, ular keskinlikni sezmay qo’yishadi. Bu hatto ularning g’ururiga aylanadi: “Hammasi ichkarida qaynab turibdi, lekin men buni ko’rsatmayapman”. Ammo ertami-kechmi bunday odam portlashi mumkin, bu atrofdagilar uchun kutilmagan bo’ladi. Gipertenziv inqirozga, miokard infarktiga, miyaga qon quyilishiga va hokazolarga olib kelishi mumkin bo’lgan ichki portlash bu yanada noqulay variant
. Xavotirlik tuyg’usini kamaytirish uchun ular juda ko’p keraksiz ishlarni qiladilar yoki o’zlarining hayotlarini stereotip qilib oladilar, shu sababli ular har qanday o’zgarishlarni amalga oshirishga ikkilanadilar; bu oxir-oqibat turg’unlikka olib kelishi mumkin (ular ular haqida “ishda odam” deyishadi. Ularning shiori: “Nima bo’lishidan qat’iy nazar”).
Xavotirlik ko’pincha ishtahani oshiradi, metabolizmni kuchaytiradi. Xavotir bilan ishlaydiganlar ta’kidlashlaricha, ishtahasi ishda ko’payadi, dam olish paytida esa ko’pincha faol (piyoda yurish, bog’da jismoniy ish), bu o’rtacha. Shunisi e’tiborga loyiqki, ortiqcha vaznga moyil bo’lgan odamlar yaxshilanmoqda, va ingichka – ular ozishmoqda (“ot uchun emas”). Men uzoq vaqtdan beri dietadan vazn yo’qotish afsona degan xulosaga keldim. Ruhda narsalarni tartibga solish kerak. Va bu faqat signalni olib tashlash orqali amalga oshirilishi mumkin. Mening bo’yim 172 santimetr bo’lganimda, yoshligimda 56 o’lchamdagi kostyum kiyganman. Oziq-ovqat va kuchli jismoniy mashqlar bilan cheklanishga urinishlar deyarli hech qanday ta’sir ko’rsatmadi. Ammo ichki bezovtalikni olib tashlash mumkin bo’lganda, kostyumning kattaligi 50-52 gacha qisqartirildi. Lekin eng muhimi, men qancha ovqat eyayotganimni, qachon va nima iste’mol qilayotganimni kuzatishni to’xtatdim. Bularning barchasi tananing rahm-shafqatidir: men o’shanda ovqatlanaman, xohlaganingizda, xohlaganingizcha va xohlagan narsangiz. Uchrashuvlarning birida men oziq-ovqat muammosini tashvishni yo’qotish yoki hech bo’lmaganda kamaytirish orqali hal qilishni taklif qildim.
Subjective Minute testi yordamida tashvishlanish darajasini osongina tekshirishingiz mumkin.
Soatingizni ikkinchi qo’li bilan belgilang va soatga qarang. Vaqt o’tishini yodda saqlang. Daqiqa o’tishi bilan soatga qarang. Norma – 65 soniya. Engil tashvish – 55-64 soniya, o’rtacha intensivlikdagi tashvish – 45-54 soniya. Sizni nima bezovta qilayotgani haqida o’ylab ko’ring. 45 soniyadan kam – psixologga murojaat qiling, 35 soniyadan kam – shifokorga murojaat qiling.
Anksiyete vaziyat va shaxsiy bo’lishi mumkin. Vaziyatli vaziyat hayajonli voqea oldidan paydo bo’ladi (imtihon, tanlov, yaqinlaringiz bilan uchrashuv, xo’jayinga tashrif). Odam bu tashvishni biladi. U yuragining urishini sezadi, nafasini rostlaydi, u endi titrab tashlanadi, endi sovuqda, kaftlar terlaydi va hokazo.
Vaziyat tashvishini qanday olib tashlash mumkin? Keling, bu haqda o’ylab ko’raylik. Agar harakatsiz turgan dvigatelda yuqori aylanishlarda ishlaydigan dvigatel bo’lsa, u holda uni qo’yib yuborganingiz ma’qul. Agar yurak hayajondan urayotgan bo’lsa, unda o’n besh-yigirma marta yugurish yoki o’tirish yaxshiroq, ya’ni butun organizm faoliyatini yurak ishiga “moslashtirish”. Kuchli mashqlar tugagandan so’ng, umumiy xotirjamlik paydo bo’ladi va signal o’chiriladi. Shu tarzda, sportchilarda boshlanishidan oldin isitmani engillashtirish oson.
Bir yosh yigit sevgilisi bilan uchrashish unga shunday kuchli yurak urishini keltirib chiqarganidan shikoyat qildi, chunki uchrashuvdan keyin bir muncha vaqt u bilan gaplashish qiyin bo’lgan. Uning do’sti ettinchi qavatda yashardi. Men unga liftni ishlatmaslikni, balki yugurishini taklif qildim. U maslahatidan mamnun edi. Darhaqiqat, u uning oldiga nafas ololmadi, lekin bu juda tabiiy ko’rinishga ega edi va ichki hayajon yo’q edi. Nafas olish tinchlanganda, shu bilan birga yurak urishi to’xtadi va u xotirjam suhbatni boshladi. Agar katta auditoriya oldida jamoat oldida chiqish bo’lsa, xuddi shunday qilish mumkin. Siz shohsupaga ko’tarilishingiz kerak.
Shaxsiy tashvishlarni olib tashlash masalasida, shaxsga yo’naltirilgan psixoterapiya usullaridan foydalanadigan mutaxassislar yordamiga murojaat qilish yaxshiroqdir. Ammo o’zingiz qilishingiz mumkin bo’lgan ba’zi narsalar mavjud. Hozir avtogen mashg’ulotlar (AT) bo’yicha ko’plab adabiyotlar mavjud. ATni o’zlashtirish shaxsiy tashvishlarni engishga yordam beradi. Mushaklarning kuchlanishini engillashtiradigan mashqlar foydalidir. Yuz, tos suyagi va dumg’aza mushaklari taranglashmasligiga alohida e’tibor berish kerak.
Qo’rquv
Agar tashvish etarlicha uzoq vaqt mavjud bo’lsa, odam xavf manbasini izlay boshlaydi, uni yo’q qiladi va tinchlantiradi. Agar tashvish manbai bartaraf etilmasa, tashvish qo’rquvga aylanadi. Shunday qilib, qo’rquv tashvish va fikrlash natijasidir.
Qo’rquv – bu eng xavfli tuyg’u. Odamni o’limdan qo’rqitish mumkin. Afrikalik aborigenlarning tabuni buzganidan keyin o’limini faqat qo’rquv tushuntirishi mumkin. Qadimgi davrlarda, o’limga mahkum etilganlar qo’rquvdan o’lishgan. Ruhoniy qo’lini tirsak terisiga tekkizganda, ular tomirlari kesilgan deb o’ylashdi.
Qo’rqib ketgan odamning mimikasi yaxshi ma’lum: qoshlari deyarli tekis va biroz ko’tarilgan, ko’zlari katta ochilgan (“qo’rquv katta ko’zlarga ega”), lablari tarang va biroz cho’zilgan, og’zi biroz ochilgan va elliptik shaklga ega. U atrofga qarashi, qo’rquv ob’ektidan qochishi yoki harakatsizligidan muzlashi mumkin.
Ammo qo’rquv nafaqat yomonlikdir. Haqiqat shundaki, qo’rquv bilan asab tizimining stimulyatsiyasi kuchayadi. Bunday holatda, faol bo’lish osonroq (tabiiy ravishda, past darajadagi qo’rquv bilan), bu qiziqishni rivojlanishiga olib kelishi mumkin, bu ko’pincha qo’rquvni susaytiradi.
Qo’rquvni qanday oldini olish mumkin? Birinchidan, siz tarbiya jarayonida bolani qo’rqitmasligingiz kerak.Bola haqida qayg’urayotganda, ota-onalar qo’rquvini unga etkazmasliklari kerak. Tajriba shuni ko’rsatadiki, bola uchun qo’rquv, xavotir va umuman, yaqin odam ba’zan uni yo’q qiladi. Shunday qilib, onasi o’g’lining (ko’pincha allaqachon o’sib ketgan) kechikishidan xavotirda. U onasini tashvishga solishni istamaydi va vaqtida uyiga etib borishga harakat qiladi. Kech kirib keldi, transport kamdan-kam uchraydi. Ko’chaning qarama-qarshi tomonida avtobus bor. O’g’li biladiki, endi onasi deraza yonida qo’rqib turib, uning kelishini kutmoqda. U onasi uyda tashvishlanib, uni mashina urib yuborganidan qo’rqib, ko’chadan o’tishga shoshilmoqda. Onaning qo’rquvi va xavotiri o’g’lini o’ldirdi.
Ikkinchidan, siz tashvish va qo’rquvning tashqi ko’rinishlaridan uyalmaslikni o’rganishingiz kerak.Qo’rqqaningiz uchun bolangizni tanbeh qilmang. Agar siz bolani o’zingiz qo’rqitgan bo’lsangiz, kechirim so’rang va unga aytmoqchi emasligingizni ayting. Bolaning shifokorlar, politsiya, o’qituvchilar, “ilmoqlar” va boshqalardan qo’rqmasligini ta’minlash uchun juda ehtiyot bo’ling, shunda u o’z qo’rquvini boshqarishni o’rganadi. Surunkali qo’rquv muqarrar ravishda kasallikka olib keladi.
Ota-onalar va o’qituvchilar! Bolani bo’ysunish yoki ijtimoiy me’yorlarga rioya qilishni o’rgatishdan qo’rqmang.
Qo’rquv bizning tug’ilish huquqimiz emas. Yangi tug’ilgan chaqaloqqa qarang. Axir u hech narsadan qo’rqmaydi. Agar uning talablari bajarilmasa, u agressiv yig’lab javob beradi. Keyinchalik, biz kattalar bo’lganimizda, qo’rquv qalbimizga chuqur kirib boradi. Ko’pincha u amalga oshirilmaydi va turli shakllarda bo’ladi.
Barcha qo’rquvlarni shartli ravishda ikki guruhga bo’lish mumkin: normalar va patologiyalar. Men bu erda ikkinchi guruh haqida gapirmayman, chunki bu alohida muhokama uchun mavzu. Umuman aytganda, norma va patologiya o’rtasida chegarani aniqlash qiyin bo’lishi mumkin. Obsesif qo’rquvlar mavjud. Masalan, ba’zi odamlar keng ko’chalar va maydonlarni kesib o’tishdan qo’rqishadi (agorafobiya). Ular bu qo’rquvlarning bema’niligini tushunishadi, ammo ular hech narsa qila olmaydilar. Ba’zilar jamoat oldida so’zlashdan qo’rqishadi. Ba’zi hollarda bunday qo’rquv normaga tegishli bo’lishi mumkin (u holda biz qo’rqinchli va shubhali tabiat haqida gapiramiz), boshqalarda – patologiyaga (bunday vaziyatda shifokor bilan maslahatlashish yaxshiroq).
Shunday qilib, “normal” qo’rquv. Agar kichik bir xavf kuchli qo’rquv tuyg’usini keltirib chiqarsa va odam unga qarshi tura olmasa, u holda u qo’rqoq deb nomlanadi. Iso Masih qo’rqoqlikni eng jiddiy gunoh deb atagan. Jasur odam, menimcha, qo’rquvni engishga qodir. Buyuk psixoterapevt Viktor Frankl Birinchi Jahon urushi davrida polk shifokori bo’lgan. Bir marta u polk komandiri yonida otishma pozitsiyalarida turgan va u unga shunday dedi: «Barcha shifokorlar qo’rqoqlar. Mana, men turaman va qo’rqmayman, va sizlar ham qo’rquvdan titrayapsizlar! ” Bunga Frankl javob qaytardi: «Ha, men qo’rqaman, lekin tik turibman. Va agar siz qo’rqsangiz, bu erda turgan bo’larmidingiz? “
Tashqi tomondan jasur xatti-harakatlar har doim ham haqiqiy jasoratni anglatmaydi. Agar malakali jang san’atkori jasorat bilan beshta yangi kelgan bilan jang qilsa, men uni jasur deb atashga shoshilmayman. Uning teng yoki kuchli raqib bilan o’zini qanday tutishini ko’rishimiz kerak.
Endi qo’rquv va qo’rqoqlikning turli ko’rinishlarini tushunishga harakat qilaylik.
Qo’rquv « jismoniy mavjudligiga tahdid tug’ilganda paydo bo’lishi mumkin.Agar ular haddan tashqari ko’payib ketsa, odam hech qanday sababsiz sovuqni yuqtirishdan, og’ir kasallikka chalinishdan, bezorilikdan aziyat chekishdan va hokazolardan qo’rqishni boshlaydi. Agar inson bu qo’rquvni engib chiqmasa, aynan nimadan qo’rqsa, shunday bo’ladi. Masalan, biror kishi shamollashdan qo’rqib, o’zini haddan ziyod o’rab olishni boshlasa, u erkalaydi va ertami-kechmi, albatta, shamollab qoladi. Yaxshi jismoniy tayyorgarlik va gigiena qoidalari ushbu qo’rquvni oldini olishga yordam beradi. Aytgancha, biz ulardan eng kam aziyat chekamiz, chunki biz ularni to’liq bilamiz. Albatta, men qo’rquv aniq og’riqli holatlarni nazarda tutmayapman.
Men psixologik va ijtimoiy sabablarga ko’ra yuzaga keladigan qo’rquvlar haqida batafsilroq to’xtalmoqchiman. Ushbu qo’rquvga tushgan odamlarni men psixologik qo’rqoqlar deb atayman. Yo’q, ular to’g’ridan-to’g’ri xavfni ko’rib titraydilar! Ular bunkerning ambruratsiyasini tanasi bilan yopishi, tinchlanish yo’li bilan infektsiyaning markaziga tushishi mumkin va shu bilan birga ular qo’rqoq. Shu bilan birga, ular o’zlari, qarindoshlari, boshliqlari va bo’ysunuvchilari azob chekishadi. Oxir oqibat ular kasal bo’lib qolishadi. Psixologik qo’rqoq uchun hayot qiyin! Uning ahvoli yomonlashdi, chunki u o’zining baxtsizliklarining asl sababini bilmaydi va biron bir joyda fonus ostida yo’qolgan kalitlarni qidirib topgan latifadan odamga o’xshaydi, chunki u erda yorug’lik bor edi.
Qo’rqoqlik ko’pincha turli xil maskalarda o’zini yashiradi. Keling, ularni ko’rib chiqaylik.
Halollik.Chet el portlariga qo’ng’iroq qiladigan yirik baliq ovlash kemalaridan birining kapitani barcha ko’rsatmalarga qat’iy rioya qilish bilan ajralib turardi va printsipial shaxs sifatida tanilgan edi. U kemadan bitta tirnoq ham olib kelmadi, hatto kichik spekülasyonlara ham yo’l qo’ymadi – boshqa mamlakatlarda sotib olingan narsalarni uyda sotish va xotiniga bunga yo’l qo’ymaslik (ular bir xil tizimda ishlashgan). Buyurtma yumshoqroq bo’lganida ham, avvalgi ko’rsatmalar ishlamadi, uning xatti-harakatlari o’zgarmadi: ko’rsatma bekor qilinmagani uchun uni bajarish kerak. Hammasi yaxshi bo’lar edi, lekin u xotinining uni xo’rlashidan, xotini esa qo’rqoq bilan yashashidan azob chekdi. U uning qo’rqoq ekanligini bilardi! Axir u ularning hayot darajasi uning rasmiy maoshi darajasiga to’g’ri kelmasligini payqamay qolmadi! Shunga qaramay, u bir marta ham xotinining daromad manbalari haqida so’ramagan.
Va xizmatda, u yaxshi ishlagan deb o’ylaysizmi? Uzoq! Bu, ayniqsa, bozor munosabatlarida yomonlashdi. Uni eng tashabbuskor, malakali va faol ishchilar tark etishdi.
Saxiylik. Hurmatli o’quvchilar! Javob bering, nega taksi haydovchisiga ortiqcha pul to’laysiz, yo’l restoranidagi ofitsiantga ovqat berasiz, shifokorga yoki tikuvchiga sovg’alar berasiz? Uzatma bilan, lekin men rozi bo’laman – shifokor, tikuvchi, ehtimol bunga loyiqdir. Axir siz yana murojaat qilishingiz kerak bo’ladi. Sizga nima uchun taksi haydovchisi yoki hayotingizda hech qachon ko’rmaydigan yo’l restorani ofitsianti kerak? Sinfda ular menga javob berishdi: “Nima, kechirasizmi?” Keyin nima uchun ular do’kondan non yoki kioskadan suv sotib olayotganda kichik pulni olishganini so’radim. Mana, saxovat va ulug’vorlik niqobi ostida qo’rqoqlik!
Mehmondo’stlik.Men sizni bir-biringizni ziyorat qilishingizga xalaqit bermayman. Ammo sinchkovlik bilan olib borilgan tahlillar shuni ko’rsatadiki, stolga odamning oshqozonidan o’n baravar ko’proq ovqat qo’yish ham qo’rquvdan, mahkum bo’lish qo’rquvidan kelib chiqadi. Ammo sizni kim ayblaydi? Siz uchun kelganlar? Hech qanday holatda! Oshnalar sizni qoralashadi. Ammo bu juda yoqimli! Keyingi safar sizga o’zingiz uchun qadrli bo’lgan do’stlargina keladi. Hatto Aristotel ham: “Ko’p do’stlari bo’lganning do’sti bo’lmaydi” deb aytgan. Ikki barobar foyda! Moddiy va psixologik.
Gallantriya.Do’stim, juda jasur, adolatni himoya qilishga tayyor, halol va maqtanchoq odam, shunga qaramay psixologik qo’rqoq edi. Qandaydir tarzda uning bel qismida og’riq paydo bo’ldi. Tabiiyki, u hamkasblarini xafa qilmaslik uchun kasallik ta’tilida qolishdan qo’rqardi, garchi hamkasblari, albatta, uning o’rnini bosgan bo’lar edi. Ish juda og’ir edi. U uch soatlik ma’ruza qildi va asab tanasini tejaydigan majburiy holatni qabul qilishga imkon bermadi. Yo’q! U o’zini shunday tutganki, hech kim uning qanchalik og’riqli ekanligini bilmas edi!
Uyga qaytib, u ancha og’ir hamyonlarni ayvonda turgan qo’shnisiga olib borishda yordam berdi, u odatdagidek u bilan birga zinadan ko’tarildi: “Unga mening belim haqida tushuntirmang”. Og’irlikni ko’targandan so’ng, og’riq yanada kuchayib ketdi, ammo u ishlashga davom etdi. Ayni paytda Qozonda ilmiy anjuman o’tkazilishi kerak edi. U qolar edi. Ammo yo’q, u ketdi! Haddan tashqari yuklamaslik uchun men o’zim bilan minimal narsalarni olib ketdim.
Endi Qozonga kelganida nima qilganini taxmin qiling? Siz taxmin qildingiz! U taksilar bekatiga boradigan ayollardan birining og’ir chamadonlarini ko’targan. Umuman olganda, ish og’ir siyatik bilan yakunlandi. U jami sakkiz oyga yaqin kasal edi. Va bu unga nimadir o’rgatgan deb o’ylaysizmi? To’g’ri! Hech narsa o’rgatmadi.
Yaxshilik.Bir marta sinfda biz Sehrli do’kon o’yinini o’ynadik. O’yinning mohiyati quyidagicha edi. Har bir inson sehrli do’konda etishmayotgan mol-mulkni (xarakter xususiyatini) sotib olishi mumkin edi, ammo buning uchun u o’zining ijobiy xususiyatlarini to’liq yoki qisman berishi mumkin edi. Shunday qilib, o’yinning bitta ishtirokchisi mehr-oqibatni sotayotgan edi va u uni butunlay berib yubordi va ozgina qat’iyatlilikka ega bo’lishni xohladi. Bitim amalga oshirilgandan so’ng, men (sotuvchi odatda psixoterapevt) undan qanday sifatni olgan mahsulotni bilib olishga qaror qildim. Oramizda quyidagi muloqotlar bo’lib o’tdi:
Men: Sizning mehringizga misol keltiring.
U: Men erimdan bosh tortolmayman va ko’pincha unga xamir pishiraman. Men buni yaxshi qilaman.
Men: eringiz qancha vaznda?
U: Bir yuz besh kilogramm.
Men: Sizningcha, bu qo’rqoqlik kabi muloyimlik emasmi? Siz shunchaki eringiz bilan bo’lgan munosabatingizni buzishdan qo’rqasiz!
U (biroz o’ylanib): Ha, ehtimol siz haqsiz. Men bir vaqtlar un ovqatlarini hisobga olmaganda, uning ovqatini yanada oqilona tashkil etishga harakat qildim, u men uchun janjal chiqardi.
Va bularning barchasi uning mehribonligining namunalari edi.
Qanday ijobiy fazilatlardan xalos bo’lishni xohlayotganingizni o’ylab ko’ring? Ehtiyotkorlik bilan tahlil qilish orqali siz qo’rquvdan xalos bo’lishni xohlayotganingiz aniq bo’ladi. Yaxshi narsalar sotilmaydi!
G’amxo’rlik.Bitta bemor surunkali charchoqdan shikoyat qildi. Uning bo’g’imlari og’riydi, yuragi og’riydi va ba’zida bo’g’ilish xurujlari bo’lgan. Biroq, jiddiy kasallik aniqlanmadi. Suhbat davomida u uy ishlarining hammasini yolg’iz o’zi o’zi bajarishi ma’lum bo’ldi: “Erim ishda juda band. Men o’g’illarimga oshxona yuklamayman. Axir erkaklar o’sib bormoqda. Ha, men qandaydir tarzda ketdim, shuning uchun ular mening barcha ko’ylaklarimni yuvdilar. Va agar bolalar maktabga boradigan bo’lsa yoki er ish joyiga harom kiyimda ketadigan bo’lsa, kim hukm qilinadi? Men! ” Buning ortida ham qo’rquv borligini ko’rish qiyin emas: hukmdan qo’rqish.
Kamtarlik.Mijozim bir masala qizg’in muhokama qilingan yig’ilishda qatnashdi. U buni qanday hal qilishni bilar edi, lekin gapirmadi. “Men kamtarin odamman”, deb javob berdi u nega so’z olmaganingizni so’raganimda. Shundaymi? Men u bilan hali suhbatlashishi kerak bo’lgan paytda bo’lib o’tgan suhbatimizni keltiraman.
U: Ertaga men chiqish qilishim kerak va men xursandman, chunki muvaffaqiyatsizlikka uchrashim mumkin.
Men: Xo’sh, nima?
U: Men bundan hech qachon omon qolmayman!
Men: “Hech qachon” bu juda uzoq vaqt. Qachongacha o’zingizni yomon his qilasiz?
U: Ikki-uch kun.
Men: Va keyin?
U: Keyin hamma narsa yaxshi bo’ladi.
Men: Xo’sh, siz nimadan qo’rqasiz? Balki shu sababli xotiningiz sizni tashlab ketadimi yoki onangiz sizni tashlab ketadimi?
U: Yo’q, ular ajoyib odamlar.
Men: Balki oylik kamayar?
U: Xo’sh, albatta yo’q!
Men: Xo’sh, nima bo’ldi?
U: Agar ular noto’g’ri tushunsalar?
Men: Nima uchun odamlar ahmoq deb o’ylaysiz?
U: Siz nima edingiz, doktor! Nega shunday qaror qildingiz?
Men: Siz menga bu haqda o’zingiz aytgansiz! Ahmoqlar tushunmaydilar. Aqlli odamlar buni tushunishadi va sizda tashvishlanish uchun sabab bo’lmaydi.
U: Mening tinglovchilarim ahmoq ekanligi haqida xayolimda bo’lmagan.
Men: Albatta ular yo’q edi! Haqiqat shundaki, bizning aqliy hayotimiz aysbergga o’xshaydi, bu erda yuqori qism bizning ongimiz, suv osti qismi esa bizning ongsizligimizdir. Aysbergning harakati suv ostida nima qilinishiga bog’liq. Bizning xatti-harakatlarimiz va haqiqatan ham taqdirimiz ongga emas, ongga bog’liqdir. Shunday qilib, men sizning hatti-harakatingizni qanday ongsiz fikrlar boshqarishini va kasallikka olib kelishi mumkin bo’lgan noqulaylik his qilishini tushunishga harakat qilaman.
U: Yo’q, doktor, men siz bilan umuman rozi emasman! Men: Va endi sizning behushligingiz meni ahmoq deb atadi!
U: Siz nima edingiz, doktor! Men siz haqingizda juda ko’p eshitganman, sizning ma’ruzalaringizda edim, bu ularning mantiqiyligi va ishonuvchanligi meni bu erga olib keldi. Axir, men qo’rquvimdan xalos bo’lishimga ishonchimni allaqachon yo’qotgan edim! Men sizni aqlli inson, hatto bu sohadagi taniqli inson deb bilaman!
Men: To’g’ri, bu ong darajasida. Sizning javobingiz: “Men siz bilan mutlaqo roziman!” sizning ongsizligingiz meni ahmoq deb bilganidan dalolat beradi, ammo ongni bunday sof shaklda tsenzura sifatida o’tkazib yuborishi mumkin emas. Shuning uchun sizning javobingiz. Ijtimoiy jihatdan hamma narsa madaniydir. Haqorat qilish yo’q bo’lib ketganga o’xshaydi.
U (biroz hayratlanib): Men bu haqda hech qachon o’ylamagan edim!
Men: qo’rqinchli emas. Endi o’ylab ko’ring! Men ko’p yillar davomida ushbu muammoni o’rganib chiqdim, hatto meni mutaxassis deb bilishadi. Siz ataylab menga kelib, buni tan oldingiz. Agar sizning ongsizligingizda atrofdagilarni ahmoq deb o’ylashmagan bo’lsa, demak: “Men siz bilan qat’iyan roziman!” bo’lmaydi. Uni diqqat bilan tinglang: “Men siz bilan mutlaqo roziman!” Bu quyidagicha ma’noni anglatadi: «Sizning barcha tajribangiz, barcha bilimlaringiz bema’nilik, va siz o’zingizning biznesingiz bilan shug’ullanmaysiz. Men buni bir soniya ichida tushunib etdim. “
U (biroz shubha bilan): Bu ishonchli, ammo qandaydir g’alati tuyuladi.
Men: Siz ilgari o’ylamagansiz, endi esa o’ylab ko’ring. Axir, sizning ongsizligingizdagi qanday fikrlar sizni yashashga to’sqinlik qilayotganini aniqlasak, nima bilan kurashish kerakligini bilib olamiz. Menga javob bering, ertalab gimnastika bilan shug’ullanish foydali ekanligini bilasizmi?
U: Ha, albatta,
Men: Endi ochig’ini ayting, ertalab gimnastika bilan shug’ullanasizmi?
U: Afsuski, yo’q.
Men: Mana yana bir misol, sizning xatti-harakatlaringizni ong emas boshqaradi. Ammo sizning qo’rquvingizga qayting. Muvaffaqiyatli ijro etganingizni tasavvur qiling. Keyingi safar qanday chiqish qilardingiz?
U: Aynan bir xil!
Men: Xuddi shunday, ikkitasi bir xil, uchtasi, to’rttasi … Sizningcha, doimiy muvaffaqiyat turg’unlikka olib kelishi mumkinmi?
U: Ha, unda bir narsa bor!
Men: Ko’ryapsizmi! Muvaffaqiyat, albatta, yoqimli, undan zavq olish kerak, ammo shuni yodda tutish kerakki, har doim ham muvaffaqiyatga erishish mumkin emas. Men bilan rozimisiz?
U: Ha, albatta.
Men: Muvaffaqiyatsiz bo’lgan taqdirda nima bo’ladi?
U: O’zimni yomon his qilyapman.
Men: Ammo siz buzilish holatini tahlil qilish va keyingi safar yaxshiroq ishlash imkoniyatiga egasiz. Xatolarga to’g’ri munosabat bizning o’sishimizga yordam beradi.
U: Ha, bu to’g’ri. Ammo ular menga kulishlari mumkin!
Men: To’g’ri, ular mumkin. Ammo kim sizga kuladi? Aqlli kishi kuladimi?
U: Yo’q.
Men: Agar kimdir muvaffaqiyatsizlikka uchragan bo’lsa, siz o’zingizni kulasizmi?
U: Albatta yo’q!
Men: Ko’ryapsizmi! Sizning ongsiz ravishda odamlar haqida yomon fikrda ekanliklarini yana bir bor tasdiqladik! Ammo oldinga boramiz. Darhaqiqat, kimdir sizni masxara qildi. Ammo agar siz muvaffaqiyatsizlikka uchramagan bo’lsangiz, u sizga yomon munosabatda bo’lishini qanday bilasiz? Muvaffaqiyatsizlikning yana bir foydasi! Muvaffaqiyatsizlik yordamida siz o’zingizning ijtimoiy muhitingizni to’g’ri baholaysiz. Axir biz faqat harakatlarimiz bilan insonni taniymiz! Endi ayting-chi, sizning ongingizda sizni boshqaradigan fikr bor, deb o’ylaysizmi: “Men shunday odammanki, hayotim xatosiz, qayg’u va muvaffaqiyatsizliksiz davom etishi kerak! Hamma narsa men uchun doim ishlashi kerak! Hamma mendan mamnun bo’lishi kerak, axmoqlar ham! “
U: Siz nima edingiz, doktor! Men kamtarin odamman. – to’satdan keng jilmayadi. – Oh, endi men sizni aqldan ozganman deb o’ylayman.
Men (yengillik bilan): Xo’sh, endi biz to’liq tushunchaga egamiz. Xulosa qilishimiz mumkin. Bizda bir xil qatlamli pirojnoe bor. Ong osti tubida – buyuklik g’oyalariga o’xshash narsa: “boshqalar yomonroq”. Bunday yovvoyi fikr ongga kiritilmaydi. Va men buyuk inson ekanman, mendan yomonroqlar zarar etkazishi mumkin. Buyuklik g’oyalari qo’rquv orqasida yashirinadi. Ammo “men qo’rqoqman” degan fikr ham ongga kiritilmaydi. Ongsizlikdan onggacha bo’lgan yo’lda qo’rqoqlik uyatchanlikka, uyatchanlik – kamtarlikka aylanadi. Va kamtarlik allaqachon ijobiy fazilatdir.
U: Xo’sh, nima qilish kerak?
Men: Buyuklik g’oyalarini olib tashlang, chunki taglikdagi bu mix har qanday qoplamani teshadi. Shaxsiyatning ahamiyatini qayta baholash g’oyalari yo’q bo’lib ketishi bilanoq, pirogning barcha boshqa qatlamlari o’z-o’zidan yo’qoladi.Agar men boshqalar bilan bir xil ekanligimni tushunsam, demak, menda muvaffaqiyatsizliklar bo’lishini tushunaman. Muvaffaqiyatsiz hisobotimni tahlil qilaman, choralar ko’raman va keyingi safar ishlash yanada yaxshilanadi. Uyatchanlik yo’qoladi. Men kamtar ekanligimni e’lon qilishning hojati yo’q.
U: Xo’sh, sizningcha
, uyatchanlik yomon sifatmi? Men: Albatta! Odamlar orasida azaldan “shaytonlar sokin botqoqda yashaydilar” deb payqashgan. Qanday qilib men uyatchanlikni ijobiy sifat deb bilsam, uni qo’rquv maskalaridan biri deb bilaman.
U: Va kamtarlikmi?
Men: Buni har kim o’zicha tushunadi. Mening nuqtai nazarimga ko’ra, kamtarlik bu insonning o’z imkoniyatlarini to’liq anglashidir. Pushkin o’zini daho deb aytgan va bu haqiqatan ham kamtarona gap edi. Endi buyuklik g’oyasidan xalos bo’lishga harakat qiling.
Unga: bu qatlamli pirojnoe qanday paydo bo’ldi? Axir men kamtarlikda tarbiya topdim va qattiqqo’llikda saqlandim.
Men: Ayting-chi, iltimos, siz kichkinaligingizda onangiz sog’lig’ingiz haqida haddan tashqari tashvishlanadimi, u sizni kaltaklashi, zo’rlashidan qo’rqdimi, u sizning harakatlaringizni haddan tashqari cheklab qo’ydimi?
U: Ha, barchasi shu edi!
Men: Agar bola o’zgacha sharoitlarda joylashtirilsa, u holda ongsiz ravishda o’z eksklyuzivligini his qiladi. Va buyuk shaxsga alohida yondashuv kerak.
Keyingi uchrashuvda, mening mijozim keyingi ishlash yaxshi o’tganligini ta’kidladi. Noqulaylik hissi avvalgiga qaraganda ancha tezroq o’tdi. Hozirgi kunda u juda erkin ijro etadi va bezovtalik o’rniga u ijrodan zavqlanmoqda.
Yuqorida tavsiflangan dialog kognitiv (bilim) mashg’ulotlari uslubida o’tkazildi, bu esa yashirin qo’rquvni ochib berishga imkon berdi. Va siz nima bilan kurashayotganingiz aniq bo’lganda muvaffaqiyatli kurashishingiz mumkin.
Hamjihatlik.Butun sinf darsni tark etdi. Ota-onalar bolasini tanbeh berishadi: “Siz buni qila olmasligingizni bilasiz | qila olmaysiz!” – “Bilaman!” – “Nega ketding?” – “Birdamlikdan!” Bolani aslida qo’rquv boshqarayotganini tushunish qiyin emas. Birdamlik tufayli nima qilinmaydi! “Siz nega pedagogika institutiga kirdingiz?” – “Barcha qiz do’stlar u erga borishdi, yaxshi, men ular bilan birga ketdim.” “Uylanishga shoshilishning nima hojati bor edi?” – “Hammasi allaqachon ketgan.” Biz kim bilan rozi emasmiz! Jinsiy birdamlik, sinf, milliy, yosh. Biz hamjihatlik tufayli kiyinamiz, birdamlik tufayli ichamiz, birdamlik tufayli sevamiz va his qilamiz, hamjihatlik tufayli o’ldiramiz.
Bularning barchasi ortida podaning orqasida qolish qo’rquvi yotadi. Nitsshe shunday deb yozgan edi: «Agar podalar sizning orqangizdan yugurishsa ham yaxshi narsa yo’q. Ushbu birdamlik jamiyatni tosh toshga aylantiradi. Hammasi bir xil! Va agar ular bir xil bo’lsa, demak barcha avtomatlar, ya’ni ma’naviy jihatdan o’likdir. “
Inson o’z hayotini o’zi emas, balki birdamlik tufayli yashashi natijasida qancha baxtsizliklar kelib chiqadi! Qo’rquvni olib tashlang! Va keyin siz o’z fikringizni bildirishdan qo’rqmaysiz, keyin odam bo’lish imkoniyati mavjud, baxtli bo’lish imkoniyati mavjud. Podada faqat qoniqish mumkin.
Jasorat. Pushkinga qaytaylik. Lenskiy Oneginni duelga chorladi:
Onegin birinchi harakatdan,
Bunday
topshiriqning elchisiga o’girilib, ortiqcha gaplashmasdan U
har doim tayyor ekanligini aytdi.
Evgeniy yuragida eski duelistning hukmidan qo’rqadi: “U g’azablangan, u g’iybatchi, u aytilgan …” Va endi qo’rquv jasorat niqobi ostida g’oyib bo’ldi.