Behruzbek.uz

Muvaffaqiyat sari yo'l…

Qo’rquv va komplekslar haqida.

Hammasi shu qadar sodda bo’lib tuyuladiki, noroziligini bildirishga haq bor, qo’rquv qaerdan paydo bo’ladi, xuddi o’zini himoya qilishdan qo’rqish ahmoqlik kabi.

Men qo’rquvni jiddiy qabul qilaman. Bu injiqlik emas, injiqlik emas, balki juda kuchli va og’riqli tuyg’u. Bu har kimning o’ziga xos sub’ektiv haqiqati. Va yo’q deb ishontirish befoyda, bu qo’rqinchli emas, hatto o’zingizni e’lon qilishdan qo’rqish ham ahmoqdir. Bu qo’rqmaydiganlar uchun bema’ni. Biror kishi uchun bir marta tupurish, boshqasiga o’tish mumkin bo’lmagan to’siq bo’lishi mumkinligi. Nima uchun bunday bo’ladi? Ushbu qo’rquvlar qanday paydo bo’ladi, ular qaerdan paydo bo’ladi? Darhaqiqat, har safar tushunishga arzigulik bo’lsa, har bir jon individualdir. Ammo mening mijozlarim orasida tez-tez uchraydigan kichik bir misol.

Bir vaqtlar onam va dadam bor edi, ular bilan birga kichkina qiz ham bor edi. Onamda vaqt yo’q edi, otam unga yordam bermadi, onam ko’pincha yuzida va qizi o’zini eslab, kattalarning o’z muammolari borligini, bolalarning o’z muammolari borligini va o’zini o’zi e’lon qilishni anglatadi qayg’uli onaga yanada ko’proq muammo keltiring. Bolam, u kattalarga juda bog’liq, ular uchun u katta, kuchli yarim xudolarga o’xshaydi. Joylashuvini yo’qotish hayotni yo’qotish bilan barobardir. Yuzlaridagi norozilikni ko’rish juda qo’rqinchli. Va bola ko’rinmaydigan xatti-harakatni tanlaydi. Bola hech qanday muammoga duch kelmaydi, hatto onasi yoki otasi uni qattiq “uchratgan” bo’lsa ham, u noroziligini bildirmaydi – ular kattalar, eng muhimi, o’zlarini e’lon qilish va ularga noqulaylik tug’dirish degani, bu parvarish, mehr va e’tiborning kichik bo’laklarini yo’qotishdir. unga omon qolish kerak … Bola o’sadi va u bilan dunyo bilan aloqa qilish usuli o’sib boradi – noqulaylik tug’dirmasdan tinchgina yashash. Va bu bolalarning dahshatli dahshati, u hech qaerga ketmaydi, faqat kattalar uchun kamroq ajralib turadigan, kamroq mavjud bo’lib qoladi. Ha, qo’rqmayman, xuddi ular meni zerikish deb o’ylashlari kabi noqulay.

Va bu variantlarning eng yumshoqidir. Va agar bir marta, onam yoki otam kichik janjal chiqarsalar, faqat onam qichqirgan va otam qichqirgan, faqat onam yig’lagan va otam eshikni yopgan va chaqaloq ham yig’lagan, chunki uning dunyosi qulab tushgan, ammo uning dahshati va qo’rquvi emas edi hatto payqagan … Hech kim unga achinmadi, achinmadi, hech kim unga bu dahshatdan omon qolish uchun yordam bermadi. Shunchaki uning dahshati jimgina qalbining tubida bir joyda yotar va boshidan kechirilmagan psixologik travma shaklida qolgan edi. Va har safar nizoli vaziyat yuzaga kelganda, bitta qutulish yo’li, bunday katta yoshdagi travmatizmga uchragan bola birovning g’azabiga to’sqinlik qilmaslik va faqat birovning g’azabini qo’zg’ashni ko’radi – yo’q, rahmat. Yaxshisi oyog’im ezilib ketishiga yo’l qo’ying, men unga bardosh beraman. Ushbu travma jimgina va yashirin ravishda tanadagi partizan kabi harakat qiladi. Inson ichki noqulaylik va taranglikni o’qimagan odam uchun eng “normal” sharoitlarda his qiladi. Va bu travma asta-sekin o’zining halokatli ishini qilmoqda. Quvvat etishmovchiligi, dangasalik, hayotdagi faollikning etishmasligi, psixosomatik kasalliklar va ba’zida tushunarsiz qo’rquv – bu ishlov berilmagan shikastlanish natijasidir. Va bu yo’qdan paydo bo’lganga o’xshaydi.

Manba:b17.ru